Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Συνέντευξη του Νίκου Ξυδάκη στην Έφη Μαχιμάρη

Τον πρωτογνωρίσαμε την εποχή της μεταπολίτευσης ,μια εποχή που μεσουρανούσε το πολιτικό τραγούδι ,οι μουσικές του Μίκη και του Μάνου .Εκείνος με μια μουσική απρόβλεπτη ,Ανατολίτικη μεν αλλά με μια αισθητική που έκανε την διαφορά ,δεμένη άριστα με τον ανατρεπτικό ,ιδεολογικό ,ποιητικό λόγο του Μανώλη Ρασούλη και τον λυγμό της φωνής του Νίκου Παπάζογλου  έκανε την καρδιά μας να ντεραπάρει το 1978 με το άκουσμα αυτού του δίσκου ..την εκδίκηση της γυφτιάς. Μια ολόκληρη γενιά τον αγάπησε και ακολούθησε την μουσική του πορεία μέσα στο χρόνο.


ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ

Το ρολόι της πόλης χτυπά
εγκλωβισμός του χρόνου
μέσα στο νυχτέρεμα που πνέει άνοιξη
ετοιμόγεννη η γη μοσχοβολά
απ της ξαφνικής βροχής το χάδι
Ασημένιες λωρίδες φεγγαρόφωτου
τρυπώνουν από τις γαλάζιες γρίλιες
παιχνιδίζουν στον τοίχο της σάλας
φωτίζοντας φειδωλά
το αντίγραφο του Baldung.
«Οι ηλικίες και ο θάνατος»
πρώιμη αναγέννηση
πρώιμος θάνατος
η μοίρα των εραστών.
Τιμωρία της νεότητας!
Πώς βγήκε στον κόσμο
θρασύς, απαιτητικός, ατίθασος
σημάδι των θεών στο κορμί του Οιδίποδα
στην αγκαλιά της Μήδειας
στο μέτωπο του Κάιν!
Πώς κυριαρχεί στον χρόνο,
στην ιστορία,
στις ψυχές!
Της ζωής ύστατη πράξη!

ΑΚΤΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ
Εκδόσεις Γαβριηλίδη


ΜΝΗΜΕΣ

Από άνοιξη σε άνοιξη
κύλησε ο χρόνος
Οι ερωδιοί γυρνούν
και εγώ ακόμα κλεισμένη στο παλιο σπίτι
λέω στο εαυτό μου
την ίδια ιστορία
Καθισμένη στην πολυθρόνα της μητέρας
δίπλα στο εγκαταλελειμμένο εργόχειρο
με το μικρό ασημένιο βελονάκι καρφιτσωμένο
στην μισοτελειωμένη δαντέλα των αναμνήσεων της
ανάμεσα σε φωτογραφίες εκλιπόντων και επετείων
επανατοποθετώ τον εαυτό μου
στο παλιό γνώριμο περιβάλλον
εκείνο της χαμένης νιότης
αφήνοντας το παραμύθι να με ξαγρυπνήσει.


ΑΚΤΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ.....Εκδόσεις Γαβριηλίδη

Συνέντευξη του Γιώργου Μεράτζα στη Έφη Μαχιμάρη

Μεταπολίτευση ..απουσία …διακριτική επάνοδος ..Ήπειρος …η διαδρομή αυτού του σπουδαίου καλλιτέχνη  Γιώργου Μεράτζα...

Συνέντευξη της συγγραφέως Ελένη Πριοβόλου στην Έφη Μαχιμάρη

Μετά φόβου....το τελευταίο της βιβλίο .Ενα βιβλίο ,ενας κύκλος ζωής που μέσα χωράμε όλοι μαζί ..μαζί γιατί μόνο συλλογικά μπορούμε να απαντήσουμε στα υπαρξιακά μας ερωτήματα να βρούμε τον βαθύτερο στόχο σαν ψυχές και σαν πολίτες

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ''Ο ΣΑΙΤΕΥΤΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ''




Πέρσι τέτοια εποχή ανταμώσαμε με τον Οθωνα και τον Αντρέα ,μεσημέρι Κυριακής κάπου στο Μεταξουργείο όπου έπαιζαν μουσική και τραγουδούσαν μαζί με τον Σπύρο Πετρουλάκη. Και πιστέψτε με ήταν ένα μεσημέρι που έμεινε στην μνήμη μου ....θες η μουσική ,το άκουσμα ,η ρακή ,η μέθεξη της παρέας .Και η μνήμη ξέρετε δεν ξεγελιέται όταν δημιουργείται από στιγμές ανεξίτηλες .

Μετά από λίγες μέρες ο Όθωνας σε αυτόν εδώ το χώρο και μάλιστα στην παρουσίαση της Εξομολόγησης του Σπύρου Πετρουλάκη μου μίλησε για την δουλειά του  Σε λίγες μέρες ήρθε σπίτι μου το cd… του κόσμου ο Σαϊτευτής.


Τα λίγα λόγια που θα σας πω για την δουλειά του Όθωνα δεν διεκδικούν την αξία ενός κριτικού λόγου ..ξέρετε δεν είμαι μουσικός για να σταθώ ειδικευμένα στα  του κόσμου τον Σαϊτευτή .

Θα είναι μόνο αυτά που κίνησαν τον κόσμο μιας απλής ακροάτριας  και πάνω από όλα ο τρόπος που το πέτυχαν αυτό. Η μουσική και ο στίχος πετυχαίνουν να αξιώνονται όταν κινητοποιούν τις ευαισθησίες , δονούν την ψυχή και μας ταξιδεύουν.

Αυτό το ταξίδι  με το κουρσάρικο του Όθωνα ήταν μια αξέχαστη εμπειρία .Οι μουσικοί του δρόμοι  με σύμμαχο  την σημαντική ποιητική στιχουργική ,τους εξαίρετους  μουσικούς  ,την φωνή του Ανδρεα Φασάκη και της Ειρήνης Δερέμπεη αλλά κυρίως την βαριά μουσική κληρονομιά της Κρήτης  κατάφεραν να εγείρουν  συγκινήσεις  και να κάνουν το ταξίδι  στο νότο αξέχαστο.

Ήχος απόλυτα δικός του  με έναν αέρα φρεσκάδας ,ήχος με δυναμική και λυρισμό που δίνει άλλη διάσταση στην συνέχεια της παραδοσιακής κρητικής μουσικής. Στίχοι  ,μεστοί ,απέριττοι που δημιουργούν εικόνες και στοχεύουν στην ψυχή ....σαν

την μοναξιά που μ αγαπά ,βαθιά κι απελπισμένα

πόσες φορές την πρόδωσα να σκέφτομαι εσένα.... ο απόλυτος ερωτικός λόγος

ή ..ανοιξε σκέψη τα φτερά  του πόνου να ξεφύγω

μήπως γλυτώσω του γκρεμού  που πέφτω λίγο –λίγο  με εκείνο το απίστευτο πάντρεμα φλαμέγκο κιθάρα και λύρας .Νοιώθεις να πατάς πάνω στην θάλασσα να σεργιανάς στο κύμα ,να ψάξεις τον Σαιτευτή στην φυλακή της καρδιάς του .

Μια μουσική και ποιητική δημιουργία ο Σαιτευτής .Ξέρετε καλύτερα από μένα πως για έναν Κρητικό η μαντινάδα είναι κάτι παραπάνω από μερικές αράδες λέξεις .Είναι η ίδια η ψυχή του και ότι μιλεί σε κείνη ,ότι συναίσθημα πηγάζει από μέσα της αγάπη ,έρωντας ,πόνος ,χωρισμός μοναξιά.

Ένα ριζίτικο είναι η ιστορία του η λευτεριά ,ο θαυμασμός στους αντρειωμένους , η αγάπη στον άνθρωπο  και στην φύση  Και όταν αυτοί οι στίχοι αγκαλιάζονται από την λύρα ,το λαούτο το μαντολίνο ,το κανονάκι και όλα αυτά τα μουσικά όργανα που ακούγονται εναρμονισμένα στο cd νοιώθουμε και μείς που δεν είμαστε Κρητικοί πόσο γερά είναι ριζωμένη στο είναι μας η κρητική μουσική παράδοση

Ο Όθωνας και οι συντελεστές του  Σαϊτευτή δείχνουν πως ξέρουν να πατούν καλά στην παράδοση του τόπου τους και να την υπηρετούν  με μεράκι ,γνώση ,ήθος και συνέπεια .

Μαντινάδες και ριζίτικο ,κοντυλιές και Ρωτόκτιτος ,μαλεβυζιώτης ,ταμπαχανιώτικο  όλες οι κουσικές της Κρήτης δωσμένες απο όλους αυτούς τους άξιους μουσικούς με λυρισμό και σεβασμό στο κληροδότημα τους .

Τολμώ να πω  πως παίρνει άξια την σκυτάλη από τις γενιές των μεγάλων δημιουργών  και είναι σημαντικό στις μέρες μας να ξεχωρίζουν και να αναδεικνύονται αυτές οι εξαιρετικές προσπάθειες μέσα από το  της μόδας καταιγιστικό μπαράζ  περι κρητικής μουσικής και παράδοσης  που βασανίζει ,κουράζει και εμάς που αναζητούμε το ιδιαίτερο.

Ακούγοντας αυτή την δουλειά το ένοιωσα και λέω με σιγουριά πως η Κρήτη εξακολουθεί να δίνει πολλά και πολύτιμα σε μουσική ,σε στίχους  και σε καταξιωμένους μουσικούς.

Τα τραγούδια του cd είναι τραγούδια που ο χρόνος δεν θα τα ρίξει στην λήθη. Γιατί ότι βγαίνει από την καρδιά και την γνώση ο χρόνος τα σέβεται, παραμερίζει και συμπορεύεται στο ταξίδι τους.

Είναι ένα ελπιδοφόρο γίγνεσθαι .Ελπιδοφόρο γιατί υπάρχουν δημιουργοί σαν τον Όθωνα που επιμένει με πείσμα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς γεμάτους κουρασμένες ψυχές να κρατήσει την λάμψη της κρητικής μουσικής μέσα στην μουντάδα της φθοράς αυτών των καιρών μιας φθοράς που κάνει τον πολιτισμό μας  φολκλορική ανάμνηση. Αυτή την λάμψη κατάφερε ο Όθωνας και όλοι οι συντελεστές αυτού του cd να την επικοινωνήσουν βγάζοντας μας από την εσωστρέφεια.

Σας ευχαριστώ όλους για αυτό το υπέροχο ταξίδι ...ευχομαι να είναι καλοτάξιδο σε όλες τις θάλασσες!!

Σας ευχαριστώ πολύ!!
Έφη Μαχιμάρη

Ηταν τιμή για μένα να παρουσιάσω το μυθιστόρημα του Νίκου Παργινού



Ο ΣΚΑΛΙΣΤΗΣ ΤΩΝ ΜΠΑΣΤΟΥΝΙΩΝ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΑΡΓΙΝΟΥ
Νοιώθω ιδιαίτερη τιμή και χαρά που βρίσκομαι απόψε εδώ μετά από πρόσκληση του αγαπημένου φίλου και καταξιωμένου συγγραφέα και Κερκυραίου Νίκου Παργινού .Τον Νίκο τον αγαπώ και τον θαυμάζω .Αγαπώ τον τρόπο που φέρεται και εκφράζεται στους αγαπημένους του ,τον βηματισμό του στην ζωή  και θαυμάζω το συγγραφικό του ταλέντο και την υπέρβαση σε κάθε του βιβλίο.

Θαυμάζω την τεχνική του στο να ρίχνει φώς στην σημαντικότητα των μικρών της καθημερινότητας μας ,των πολύτιμων της ψυχής μας και τον τρόπο που μας υποδεικνύει πώς να πετύχουμε την αίσθηση της πληρότητας. Την ικανότητα του να  προσφέρει λύτρωση και το κυριότερο αφυπνίζει συνειδήσεις

Ο Νίκος Παργινός  σ αυτό το αρμονικό σύνολο των δεκατριών σπονδυλωτών ιστοριών εμμένει στον κύκλο της ζωής που μπορεί να περικλείει  τα μικρά σημαντικά πράγματα που ορίζουν τον άνθρωπο και το συναίσθημα.

Στις δεκατρείς αυτές ιστορίες ο συγγραφέας αναδεικνύει τις ανθρώπινες αξίες καθώς χάνονται σε μια σκληρή καθημερινότητα. Έρωτας και εγωισμός ,προσφυγιά (νοιάξιμο και φιλοξενία ) επανάσταση ,όνειρα που γίνονται σκουπίδια, σκάλισμα των πολύτιμων της ψυχής .Ο άνθρωπος για τον συγγραφέα δεν είναι μόνο μια απλή βιολογική ύπαρξη αλλά μια και πνευματική  και ηθική οντότητα.

Ο σκαλιστής των μπαστουνιών έρχεται σε μια γκρίζα εποχή που χάνουμε τα τελευταία οχυρά της ύπαρξης μας ,τις συντεταγμένες της ψυχής μας. Επίκαιρο αφού αυτά με τα οποία καταπιάνεται είναι θέματα που απασχολούν τον κόσμο διαχρονικά .Με τρόπο επιτηδευμένο λαξεύει σαν χάδι τα ρείθρα της ψυχής μας και σας έμπειρος σκαλιστής μας οδηγεί να βρούμε σαν ζωντανός οργανισμός τις δικές μας αξίες ,τα στηρίγματα μας ,ανοίγοντας μια διαπραγμάτευση με τον εαυτό μας αφού μας περνάει από το παρελθόν μας ,τις παραδόσεις ,τα όνειρα ,τις ελπίδες τον έρωτα, τις αγωνίες ,βάζοντας μας μπροστά στο ηθικό ερώτημα της ζωής.

Ελευθερία ή εξάρτηση –πρόοδος ή πισωγύρισμα - αγάπη ή φόβος -  μοναξιά ή συντροφικότητα.

Η ζωή είναι ένας πόλεμος και ο συγγραφέας μας βάζει στα πεδία των μαχών μας .Εκεί που ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον ίδιο τον εαυτό μας ,εκεί που προσπαθούμε να δαμάσουμε ,να χαλιναγωγήσουμε κάθε αρχέγονο ένστικτό τόσο μέσα μας ,όσο και έξω απ τα όρια της εκπνοής μας.

Πυροδοτεί κοινωνικές ζυμώσεις, τολμά ως αρμόζει σε έναν συγγραφέα που πρέπει να σηκώνει το ανάστημα του πάνω από τις περιστάσεις σε μια εποχή βαθιάς κρίσης τον επαναπροσδιορισμό των εννοιών και τον ρόλο τους στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Το εμείς ,το μαζί αποτελεί μια άρρηκτη συνειδητή και βιωματική έννοια. Το ξερίζωμα της αυταπάτης και της επίπλαστης ευτυχίας πονάει .Πονάει να ξεριζώσεις τα άχρηστα ,τα σκουπίδια που μας έβαλαν στο μυαλό από την ώρα που ήρθαμε στον κόσμο. μαζί θα νικήσουμε τον πόνο, την μοναξιά ,τον φόβο ,την φτώχια .Την μεγαλύτερη φτώχια του ανθρώπου Την κρίση αξιών.

Ο λόγος του συγγραφέα άμεσος ,λυρικός ,ποιητικός τολμώ να πω σκίζει ένα ένα τα ψέματα αυτού του κόσμου καταφέρνοντας να εστιάσει στον πυρήνα της ύπαρξης μας εκεί που βρίσκεται η αλήθεια η δική μας αλήθεια και αμφισβητεί, αναθεωρεί ,διαλέγεται.

Η γραφή του σταθερή και προσανατολισμένη, νους στοχαστικός ,ελεύθερο πνεύμα, θεματοφύλακας των ανθρώπινων ,των ιδανικών που δίνουν νόημα και περιεχόμενο στην ζωή μας και μας κατευθύνουν σε μια ανώτερη Ιθάκη.

Αυτό το αχαρτογράφητο ταξίδι στον πυρήνα μας είναι δύσκολο και πολλές φορές τρικυμιώδες αλλά είναι η ρότα που επιλέξαμε συνειδητά ,το δικό μας ταξίδι στο φως και στην ελευθερία συντροφικά , αλληλέγγυα, ελεύθερα.

Ελευθερία είναι η ικανότητα να ακούμε την φωνή της συνείδησης μας ,το εσωτερικό μας εαυτό που οδηγεί στην ανάπτυξη ,τη ολοκλήρωση στην πραγμάτωση αυτού που εν δυνάμει είμαστε. Ανθρωποι  

Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός ,ξεχωριστός και ελευθερώνεται πραγματικά όταν καταφέρει να αποδεσμευτεί από το εγώ του και τους μηχανισμούς άμυνας που χρησιμοποιεί αυτό το εγώ και είναι αναγκαίο πια να ζήσουμε την μαγεία των ανθρώπινων σχέσεων, την μαγεία της αγάπης ,της συγχώρεσης ,της αυτοεκτίμησης. Ο κόσμος ,ο άνθρωπος ,οι αξίες ,οι στόχοι ,τα όνειρα αναζητούν τόπο για να απλωθούν και να επαναδομήσουν όλα όσα γκρέμισαν η μοναξιά , η απομόνωση ,η εσωστρέφεια και το ψέμα. Αυτός είναι ο δρόμος για την επίγνωση ,για την αγάπη .Η αληθινή αγάπη μπορεί να επιτευχθεί όταν πάψουμε να ζητάμε ανταλλάγματα ,όταν δίνουμε χωρίς να περιμένουμε να πάρουμε ,όταν εν τέλει ζούμε αναλλοίωτα στις σκέψεις των άλλων.

Ο σκαλιστής των μπαστουνιών βάζει τάξη στην ζωή μας  σκαλίζοντας τον εσωτερικό απολογισμό ,την αναγνώριση των λαθών και την αλλαγή ρότας .

Βάζει χρώμα στις καινούργιες ανατολές της ζωής μας και ζωή στα όνειρα ακόμα και τα νεανικά μας .Δίνει άλλη διάσταση στο χρόνο να προλάβουμε να αναγνωρίσουμε και να εκφράσουμε τα συναισθήματα μας ,να δημιουργήσουμε ,να ονειρευτούμε ,να νοιώσουμε πως η χαρά και η ευτυχία πηγάζουν από μέσα μας.

Βιώνοντας το ταξίδι της πνευματικής αφύπνισης θα βρούμε την δύναμη μας ,στην πνευματική υπόσταση , στην ενότητα της ανθρωπότητας στην αγάπη για όλους .

Έφη Μαχιμάρη  
Δεκέμβριος 2016


ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ ΑΚΡΟΝ




Είμαι εδώ μετά από πρόσκληση του συγγραφέα  Μιχάλη Γριβέα αγαπημένος άνθρωπος αφού μας συνδέει μια μακρόχρονη φιλία,μια προσκληση που με τιμά ιδιαίτερα καθώς είμαι στην ευχάριστη θέση να πω δυο λόγια  για το καινούργιο του βιβλίο Το Ακρον των εδόσεων ΙΟΛΚΟΣ.
Αισθάνομαι μεγάλη χαρά γιατί τα τελευταία χρόνια μας ξάφνιασε ευχάριστα με μια πλευρά του που ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι υπήχε ,φαντάζομαι ούτε και ο ίδιος .Εκείνα τα χρόνια ήμασταν επαναστάτες, παλεύαμε να αλλάξουμε τον κόσμο.
Πιστέψτε με αυτό δεν άλλαξε ούτε θα αλλάξει ποτέ. Ακόμα αυτό παλεύουμε ,αυτή την φορά με άλλα όπλα  με  χαρτί και με  μολύβι. Γιατί πώς να το κάνουμε οι άνθρωποι του λόγου και της τέχνης οφείλουν να σηκώνουν  το ανάστημα και τον λόγο τους πάνω από τις περιστάσεις .Δεν ξέρω αν έτσι   μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο ,ή αν ο κόσμος και η εξέλιξη του  αλλάζουν την λογοτεχνία .Όπως και νάχει η λογοτεχνία ,η τέχνη  μας ωθεί να σκεφτούμε και να κρίνουμε .Και μ αυτή την έννοια μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο ακόμα και τον εαυτό μας .Οι καιροί είναι δύσκολοι .Ο πόλεμος σήμερα δεν γίνεται με συμβατα όπλα αλλά έχει πνευματικό χαρακτήρα .Σε αυτόν τον πόλεμο κάποιοι μάχονται με σεβασμό και αξιοπρέπεια ,επιμένουν να υπηρετούν την τέχνη και τον λόγο .Όντας ένας από τους τολμηρούς και μάχιμους της εποχής ο  Μιχάλης επιμένει, επιμένει να δημιουργεί και να μας ταξιδεύει μέσα από τις ιστορίες και τους ήρωες του περνώντας επάξια το όνομα του στις σελίδες της νεοελληνικής λογοτεχνίας.
Το Άκρον είναι επικό και ταυτόχρονα λυρικό μυθιστόρημα που αναφέρεται στον Ελληνισμό τόσο στις δόξες του, όσο και στις τραγικές στιγμές της ιστορίας του .Τουρκοκρατια   Βαλκανικοί πολέμοι ,πρώτος παγκόσμιος ,καταστροφή της Μικρασίας ,Αλβανικός πόλεμος ,γερμανική κατοχή ,εμφύλιο ,αλλά και στη δύναμη του έρωτα της απόλυτης αγάπης.
 Ένα μυθιστόρημα που ξεκινάει με δυναμισμό  Από την αρχή μας εισάγει σε ένα μυστηριακό σκηνικό θανάτου όχι με φοβικό τρόπο αλλά με ένα μεταφυσικό τρόπο κάνοντας , μια απρόσμενη σύνδεση με τις ψυχές αγαπημένων προγόνων, ένα μυστηριακό σκηνικό που μας προετοιμάζει για αυτό που θα συναντήσουμε σταδιακά αλλά κυρίως για το τέλος του μυθιστορήματος .
Αφερηρία η Μάνη ,γκρίζα πέτρα, μύθος και ιστορία ,τόπος αδούλωτος. μοίρα ανθρώπινη κοινή, πόλεμος  ,έρωτας ,θάνατος ,ανθρώπινες σχέσεις , αξίες που μας καθορίζουν, όνειρα αταξίδευτα και η μοίρα που υπόσχεται ,όλα στοιχισμένα  όχι μόνο μέσα στο Ακρον της Μάνης  αλλά και σε όλο τον Ελληνισμό .Μέσα στον χάρτη της ιστορίας των σελίδων του μυθιστορήματος του Μιχάλη  συναντώνται οι αγωνίες των ηρώων για την ελευθερία ,την αξιοπρέπεια και την  αναστύλωση αυτής της πατρίδας.
Άκρον ,εκεί πού ξεκινάει η περιπέτεια του συγγραφέα να καταγράψει αυτό το ταξίδι στην ιστορία μέσα από ένα μέλος μιας Μανιάτικης οικογένειας .Μιας οικογένειας δεμένης με την μοίρα της πατρίδας ,μιας οικογένειας στην δίνη της ιστορίας του τόπου μας από την κρίσιμη καμπή του πεπρωμένου το 1827 τότε που οι τρεις δυνάμεις Βρετανια, Ρωσία, Γαλλία αποφασίζουν να ανατρέψουν τα τότε δεδομένα ,τότε που στον υγρό τάφο της Πύλου βρίσκεται και ο τελευταίος Μανιάτης που έχει δώσει το αίμα του για την απελευθέρωση της Ελλάδας. Αυτή την βαριά κληρονομιά των προγόνων του κουβαλάει ο Αγης Στίλβας ,αλλά και και της Μάνης τον περίεργο τρόπο να επιβάλλει την ελληνικότητας της στην ψυχή του .Ο ήρωας δεν υπομένει την μοίρα του ,την προκαλεί ,την αγαπά. Νοιώθει αυτό που είναι ,αυτό που κουβαλάει . Νοιώθει πως αυτό που είναι δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο από αυτό που τον κάνει να υπάρχει .Και το αγαπά όπως αγαπά και τα θραυσμένα κομμάτια της ζωής του .
Ένα ταξίδι η ζωή του και ένας κύκλος που δεν είναι άλλος απο τον κύκλο της  ζωής Ένας κύκλος που διευρύνεται να χωρέσει η ιστορία ,να χωρέσουμε  πολλοί ,να βρεθούμε μαζί με αυτούς που παλεύουν το ίδιο γιατί μόνο συλλογικά μπορούμε να αναζητούμε νοήματα να απαντήσουμε στα υπαρξιακά μας ερωτήματα ,να βρούμε τον βαθύτερο στόχο σαν ψυχές και σαν πολίτες .
Οι αλήθειες του ήρωα μας φέρνουν μπροστά στις δικές μας αλήθειες ,αναλογιζόμαστε ποια η σχέση μας με το συλλογικό γίγνεσθαι ,ποια η σχέση μας με την πατρίδα, ποια τα όρια στις σχέσεις μας με τους Ευρωπαίους και πως διαχειριζόμαστε την ζωή μας ,την ζωή των παιδιών μας ,των παιδιών του κόσμου και με ποιους κανόνες και ποια κριτήρια επιλέγουμε αυτούς που μας ηγούνται.
Στο ΑΚΡΟΝ το ζητούμενο δεν είναι μόνο η πολιτική είναι κυρίως ο πολιτισμός ,η αγάπη για τον άνθρωπο ,για την πατρίδα ,τα οράματα που αντιπροσωπεύουν οι ήρωες πέρα από κάθε πολιτική σκοπιά .
Το ταξίδι στην ιστορία του Μιχάλη Γριβέα είναι πέρα για πέρα αληθινό όσο αληθινές είναι και οι δυνατότητες του λόγου και της ιστορίας να αναπαράγουν την αλήθεια .Το ταλέντο του στην μυθοπλασία, μα κυρίως στην δυναμική του λόγου του άλλοτε τρυφερή ,άλλοτε παραδοσιακή με στοιχεία του δημοτικού τραγουδιού ,άλλοτε λυρική ,ποιητική και άλλοτε βίαια ρεαλιστική μέσα σ ένα ξέφρενο αλλά απόλυτα ελεγχόμενο ρυθμό αναδεικνύει και ταυτόχρονα χτίζει την αλήθεια του αφηγηματικού λόγου το ιστορικό πλαίσιο.
Δεν είμαι ιστορικός για να επεκταθώ περισσότερο στην ανάλυση του πλαισίου απλά καταγράφω τα βιώματα αυτού του ταξιδιού ως αναγνώστρια που με οδηγεί η δυναμική του λόγου του συγγραφέα που φωτίζει την ρότα της ιστορίας περνώντας την Ελληνική σκηνή από χρόνο σε χρόνο αφήνοντας πάνω στο καμβά του αφηγήματος βαριές δέσμες φωτός .Φως που εγκλωβίζει και ορίζει την αναπόδραστη μοίρα όχι μόνο του Αγη Στίλβα που πρόκειται για την μεγαλύτερη σε μέγεθος και σε πρώτο πλάνο εξιστόρηση αλλά και των άλλων ηρώων του
Δίνει πνοή και στρέφει την αμέριστη προσοχή του σε όλους τους δευτερεύοντες χαρακτήρες του πολυπρόσωπου βιβλίου που είναι εξαιρετικά σύνθετοι και σκιαγραφούν με μεγάλη ακρίβεια  ότι  τους καθιστά απολύτως υπαρκτούς καθώς  ο συγγγραφέας δεν εμμένει στον ψυχισμό τους ,στα διλλήματα τους αλλά στην ιστορία και τα ουσιώδη των πράξεων  και των αγωνιών τους .Εμμένει στον κύκλο της ζωής που μπορεί να περικλείει τα μικρά σημαντικά πράγματα που ορίζουν τον άνθρωπο και το συναίσθημα .
Τις σελίδες ωμού ρεαλισμού όπου περιγράφεται ο παραλογισμός και το μάταιο του πολέμου διαδέχονται με απόλυτη φυσικότητα και ίσως σε αντιδιαστολή σελίδες έξοχου λυρισμού των σκέψεων του ήρωα που μας παρουσιάζεται στο πρώτο πρόσωπο εκεί όπου κυριαρχεί το συναίσθημα ,οι βαθύτερες σκέψεις του και ο έρωτας .Ο συγγραφέας καταφέρνει να μας μεταφέρει στα μύχια της ψυχής του .Νοιώθουμε τις σκέψεις ,τους φόβους ,τις μεταπτώσεις, τις αμφιβολίες του τα ερωτήματα που του γεννιούνται .Καταστάσεις οριακές εκεί που η αμείλικτη ενέργεια  των πραγμάτων παύει την ορμή της  μεθυσμένης νιότης ,εκεί όπου η πατρίδα γράφει την ιστορία της και κάθε σελίδα του βιβλίου γίνεται ένας φάρος μνήμης .Στοιχειώνει η ιστορία τον συγγραφέα και αυτή η αρχιτεκτονική του λόγου του της τριπλής αφήγησης ,καταλήγει ρεαλιστικά, αλληγορικά, μεταφυσικά και συγκινησιακά  στις φορτισμένες σελίδες του βιβλίου.
Ο θάνατος ως αρχέγονος θεός- παρουσιάζεται και στην θεογονία του Ησίοδου –εδώ παίζει εξ ίσου σημαντικό ρόλο όχι ως αυτός που απλά κόβει το νήμα της ζωής αλλά ως αυτός που δίνει την ευκαιρία στον ήρωα να απελευθερωθεί σωματικά αλλά παράλληλα να βιώσει μια  μεγάλη αποκάλυψη στο τέλος.
Ο Έρωτας απλώς συμβαίνει ερήμην του ήρωα  και όταν ξεκινά αυτή η θαυμαστή πέρα από κάθε λογική διαδικασία τίποτα δεν μπορεί να την σταματήσει ακόμη και τα στρατόπεδα της φρίκης . Ζωές φυλακισμένες από τους νόμους της ιστορίας και των παραδόσεων της πέτρινης πατρίδας ,μικρές κουκίδες της ίδιας της ιστορίας .Η επώδυνη μοίρα τους ,ο εγκλωβισμός στο στοιχείο χρόνος που δεσπόζει και κάποιες στιγμές συνθλίβει, η αιώνια τραγωδία της χώρας ….δεν είναι άλλο από την συνειδητοποίηση του ανθρώπου πως το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο .
Ένα ανάγνωσμα δύσκολο ,πολυσχιδές και απαιτητικό ,βαθύ  με μεγάλο όγκο αισθημάτων και νοημάτων ,ανοιχτό σε διαφορετικές ερμηνείες ,καθώς η σκέψη του συγγραφεα λειτουργεί σε πολλά επίπεδα που έχεις την εντύπωση πως θέλει να χτυπήσει το μεδούλι της ύπαρξης της ιστορίας. 
Δεν χαρίζεται όταν θέλει να καυτηριάσει την νοοτροπία των Ελλήνων και έτσι όπως περνάει μέσα από την ιστορία του τόπου δημιουργεί  την τοιχογραφία της Ελληνικής ψυχής.
Μέσα από αυτό το πλαίσιο  λοιπόν η πλαστικότητα του λόγου του - που σαν τους παλιούς παραμυθάδες – μας αποσπά την προσοχή από την τραγικότητα από τους δικούς του κακούς δράκους και την στρέφει στην ανθρώπινη πλευρά των πραγμάτων επανατοποθετώντας μέσα από τον ήρωα ,και εμάς, μακριά από όρους που δίχασαν αυτό τον λαό και που συνεχίζουν ακόμα να διχάζουν  καθώς αυτός ο συνταγματάρχης του Ελληνικού στρατού στο τέλος βιώνει ως ψυχή το όραμα των κοινωνικών αγώνων χωρίς διάκριση .Και εδώ φανερώνεται η αγωνία του συγγραφέα να βγάλει τα όνειρα του για το αύριο αυτής της χώρας , αφήνοντας μας στο τέλος του ταξιδιού με μια γλυκιά μελαγχολία σκεφτόμενοι  την ευθύνη για το μέλλον μας Σηματοδοτεί μια άλλη προοπτική στην πολιτική μας σκέψη ,στο πολιτικό μέλλον της χώρας με γνώμονα όχι τόσο πολιτικές αλλά πολιτιστικές αξίες
Κι εδώ αρχίζει η πραγματική ανάγνωση  οι μικρές ανθρώπινες ιστορίες ,εκείνα τα μικρά της καθημερινότητας μας που όμως στέκονται στην μέση μεγάλων επιτευγμάτων και μας χαρίζουν την αίσθηση της πληρότητας .  

Έφη Μαχιμάρη Δεκέμβριος 2016