Παρουσίαση ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΥ ΡΕΣΑΛΤΟ -Κέρκυρα 5 Αυγούστου 2012

Παρουσίαση ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΥ ΡΕΣΑΛΤΟ -Αθήνα ART GARAGE 6 Ιουνίου 2012

Παρουσίαση ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΥ ΡΕΣΑΛΤΟ -Αθήνα ART GARAGE 6 Ιουνίου 2012

ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ


Μοναχικοί περίπατοι στην πόλη που αγάπησα…
Μαθαίνεται άραγε η μοναξιά;
Απόλυτη, σκληρή, αδιάλλακτη... απαραίτητη!
Στην κυριαρχία της διαλογίζεσαι, μετριέσαι με τον εαυτό σου, δημιουργείς!
Διαχρονικός ο πλους της ωρίμανσης,
εικόνες, λέξεις, αισθήσεις που τρυφερά πάλιωσαν
διασκορπίζονται στην γκρίζα προκυμαία.
Στην υγρή ανάσα του απόβροχου έκλαψα πολύ
για αυτά που δεν γνώρισα
αλλά ονειρεύτηκα και αγάπησα με πάθος
για την απώλεια των αγαπημένων.
Η αφαιρετικότητα αφυπνίζει την αντίληψη.
Δυνατή η αίσθηση των απουσιών
αναλογίζεσαι αυτό που λείπει, αισθάνεσαι την ανάγκη του.
Αγάπησα τις πολύχρονες πληγές της ψυχής
αφουγκράστηκα τις σιωπές σου.
Η δύναμη των ματιών πυρφόρα φανερώνει όσα τα χείλια δεν τολμούν.
Η σιωπηρότητα είναι υποτέλεια στον φόβο της έκφρασης των ανομολόγητων,
χίμαιρες και ψευδαισθήσεις σε τυραννούν.
Τα αισθήματά σου φειδωλά φυλλορροούν στου φθινοπώρου την ψυχρή ανάσα.

 Από το ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΡΕΣΑΛΤΟ
Φωτο: Βασίλης Δουκάκης

ΝΥΧΤΟΠΑΡΩΤΙΤΗΣ ΧΡΟΝΟΣ

Αγαπημένη η ώρα αυτή, παραπονεμένη,
βυθίζεται ο ήλιος στον αιθαλώδη ορίζοντα,
κατεβαίνει αργά η εξουσιαστική νύχτα.
Στον νυχτοπαρωρίτη χρόνο
καρφιτσωμένες στιγμές που ξεγλίστρησαν από τις ζωές μας.
Κατακλύζουσα αίσθηση
οι ρυθμοί των ασημένιων κυμάτων,
οι βάρκες που λικνίζονται με τα πανιά στ’ αγέρι,
το βαθύ, μελωδικό βουητό της θάλασσας.
Στην υδάτινη ψυχή της θα χαθώ
να λικνιστώ, να ονειρευτώ, να ταξιδέψω,
να αρμενίσω το μέλλον.
Στις φωτοσκιάσεις του λυκόφωτος
θα ορίσω τον ορίζοντά μου,
σπάζοντας την αλυσίδα φθαρτών πραγμάτων.
Τροχοπέδη των ονείρων μου το ταξίδι.

Απο το ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΡΕΣΑΛΤΟ
Φωτο:   Βασίλης Δουκάκης

ΑΣΤΟΛΙΣΤΟΙ ΣΤΙΧΟΙ


Περνά η ζωή
μέσα από μακρές σιωπές.
Ακολουθώ τους αθόρυβους ήχους της,
ανηφορίζοντας αργά τα δρομάκια της σκέψης.
Πατώντας στα σκαλοπάτια των στίχων
αναζητώ ταυτότητες και ορισμούς για τον άνθρωπο.
Στις μικρές μου ανακωχές φιλοξενώ το παρελθόν,
καλωσορίζω κρυμμένες εικόνες, σκόρπιους ψιθύρους,
μουσικές, μυρωδιές, χρώματα.
Στην απέραντη θάλασσα των λέξεων βυθίζομαι
φτιάχνοντας αστόλιστους στίχους.

Απο τον Νίκο Παργινό

Η κυκλοφορία της νέας ποιητικής συλλογής της φίλης  
Έφης Μαχιμάρη υπό τον τίτλο  
«Νυχτερινό Ρεσάλτο» συνέπεσε με την κολακευτική της πρόταση να γράψω δυο λέξεις για τα ποιήματά της στο οπισθόφυλλο του βιβλίου. Με χαρά αποδέχθηκα την τιμητική της πρόταση μιλώντας για την ποίησή της και τη νέα της δουλειά, όχι μόνο γιατί σέβομαι και εκτιμώ ως άνθρωπο την Έφη, αλλά γιατί ήξερα εκ των προτέρων πως τα ποιήματα της αποτελούν κάτι το ιδιαίτερο που αξίζει κανείς να στρέψει το αναγνωστικό του ενδιαφέρον προς τη μεριά τους. Κι έτσι η χαρά μου για την κυκλοφορία της νέας της ποιητικής συλλογής είναι πολλαπλή, αφού στο πρόσωπό μιας καλής φίλης αναδεικνύεται σε τόσο δύσκολες εποχές η τέχνη της ποίησης, αλλά και γιατί η ποιητική της συλλογή αποτελεί κομμάτι μιας νέας εκδοτικής προσπάθειας που διακατέχεται από νεανικό ενθουσιασμό και όρεξη για δουλειά. Καλοτάξιδο λοιπόν το «Νυχτερινό Ρεσάλτο».

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Μια δημιουργική περιπλάνηση στα σκοτεινά μονοπάτια της νοσταλγίας, της μοναξιάς και της μελαγχολίας. Ένα ταξίδι με άρωμα γλυκιάς αυταπάτης στο περιθώριο του νυχτερινού μανδύα που στοιχειώνει το παρελθόν και τα δεσμά της οδύνης, γυρισμός και δοκιμασία, γεμάτο μακρές σιωπές, βασικές αλήθειες, άγριες προσμονές, σαγηνευτικούς στοχασμούς και ψίθυρους που αφυπνίζουν τις αισθήσεις. Μια συνειδησιακή απόδραση από τετριμμένες ασήμαντες υποθέσεις, μια αναμέτρηση με τον ίδιο τον φόβο, τη μοναχικότητα και την άγρια προσμονή της προσωπικής ολοκλήρωσης.
Η Έφη Μαχιμάρη με τη νέα ποιητική της συλλογή, σπάει τη σιωπή της καθήλωσης και του μαρασμού και διαχειρίζεται το αναπάντεχο με τρόπο μοναδικό και εξαιρετικό. Διψασμένη να ξορκίσει τη μοναξιά και τις μακρές σιωπηρές στιγμές ακροβατεί στης μελαγχολίας τις ευαίσθητες χορδές, συμμαζεύει υπολείμματα ονείρων, περιφρουρεί μικρά μυστικά της ψυχής και βρίσκει το κατάλληλο χρώμα για να βάψει τα όνειρά μας στο αιώνιο κυνήγι της ψυχής, στο μακρινό ταξίδεμα του έρωτα. Περιπλανιέται στον κόσμο της συνεχόμενης νύχτας μετρώντας καρφιτσωμένες στιγμές που ξεγλίστρησαν από τις ίδιες τις ζωές μας. Κι εμείς, κοινοί δραπέτες και λαθρεπιβάτες της νύχτας ακολουθούμε τα χνάρια της σκέψης της, ζώντας την πεμπτουσία του ταξιδιού της, αφήνοντας τον χρόνο με τις αποσκευές του να αναμετρηθεί με τη μαγεία της ίδιας της ζωής.

Νίκος Παργινός - Συγγραφέας

                   ΝΟΣΤΟΣ

Χρώμα έψαχνα να βάψω τα όνειρα
και μια λιακάδα να απλώσω τη ζωή μου.
Ρισκάρισα στου ακατάπαυστου ανέμου το κάλεσμα
έλυσα για ταξίδι στα ανοιχτά, στο άγνωστο,
... προσπερνώντας τα δεδομένα, τα σίγουρα.
Θολή η ρότα χωρίς της σιγουριάς τον φάρο
χωρίς ένα άλλοθι για τα λάθη μου.
Αφρούρητη! Ναι, θα ξαναπληγωθώ,
άλλωστε τι ήρθα στη ζωή να κάνω...
να δραπετεύσω από τα δεσμά της οδύνης
να φιλήσω τον ήλιο στο στόμα.
Στροβιλίζομαι ανοιχτά στου πελάγους
το κρηπίδωμα, στον κατάπλου του βοριά
με την καρδιά παραδομένη στων κυμάτων τον αγριεμό
αναμετριέμαι με τον φόβο.
Χάθηκα... γύρω μου μόνο θάλασσα...
και νύχτα... νύχτα της καταιγίδας...
Πόσο θυμώνεις θάλασσα αλμυρή,
θάλασσα απέραντη... θάλασσα μακρινή
στον σιωπηρό βυθό σου κρατάς κομμάτια της ψυχής μου.
Σε ποιον απόμακρο τόπο θα με οδηγήσεις
να αφήσω τα αποθέματά της,
σε ποια στεριά τις προσδοκίες,
σε ποιο λιμάνι θα με βγάλεις με την αρμύρα στα χείλια,
να μετρήσω τις απώλειες των ονείρων, των πόθων, των ερώτων.
Εξαπατήσεις, παραπλανήσεις.
Αγάπησα ό,τι με αφάνισε.

 

Ποιητική συλλογή ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΡΕΣΑΛΤΟ

ΠΑΡΕ ΜΕ ΜΑΖΙ ΣΟΥ

Σύννεφο λευκό, απλωμένο νωχελικά
στο γαλάζιο του ουρανού
η αγκαλιά σου.
Μέσα στην γαλήνη της θα χαθώ,
μαζί με τα όνειρά μου
Αραξοβόλι θα οδηγήσω
το καράβι της ψυχής μου
Χορδές τεντωμένες
οι αισθήσεις στην αναμονή.
Παράθυρο ορθάνοιχτο στην απεραντοσύνη
το κορμί περιμένει
να ‘ρθεις
ήλιος του καταμεσήμερου,
καυτός
να πυρπολήσεις τον ιστό της μοναξιάς
που κρατάει την ψυχή πλεγμένη στο αδιέξοδο.
Μην αργείς καρδιά μου !
Μόνο εσύ μπορείς
με ένα βλέμμα σου, να ανάψεις τα φώτα
στην μεγάλη σάλα του σύμπαντος.
Κάτω από το φεγγαρόφωτο
θα περπατήσουμε πλάι –πλάι
στην νοτισμένη αμμουδιά.
Ένα τυχαίο άγγιγμα
στο γυρισμένο μανίκι
του λευκού πουκάμισου,
κρεμασμένο μισοφέγγαρο στο μπράτσο σου
φτερούγα ανοιγμένη
θα φυλακίσει το κορμί.
Ακουμπώ στον λαιμό σου
νοιώθω στο στήθος σου
να χτυπά η καρδιά του κόσμου.
Η σάρκα σου πάλλεται ζεστή
ήρεμη φωτιά γλυκαίνει την ψύχρα της νυχτιάς.
Με παρασύρει η μέθη της μυρωδιάς του κορμιού σου ,
ανακατεμένη με την φρεσκάδα φρεσκοπλυμένου πουκάμισου.
Γίνομαι ένα μ’ εσένα
τα κορμιά μας διαπερνάει το καλοκαιρινό αεράκι
Σκιρτώ.
Το νοιώθεις
Με σφίγγεις πάνω σου
Ωραίος ,χαμογελαστός, αγέρωχος .
Κοίταξε με στα μάτια
Όπως εσύ ξέρεις
χάνομαι ,βυθίζομαι στην ατέλειωτη
ερωτική περιπέτεια των ματιών μας.
Τίναξε τις φτερούγες σου
πάρε με μαζί σου
μακριά
από την θλίψη του κόσμου.

ΑΙΣΘΗΣΗ

Στις λίμνες των ματιών σου
που ονειρεύονται
χαράζει η μέρα το χαμόγελο της.
Απλώνω τα χέρια
σε αγγίζω.
Η ζέστη της παλάμης σου
διαχέεται στο κορμί ,
επανέρχεται η ζωή μέσα μου.
Ο ήχος της φωνή σου
χρωματίζει την στιγμή .
Απίστευτο!
πως μια τόσο δα στιγμούλα
κρατάει τόσο πολύ!
Υπέροχη αίσθηση

η νωχελικότητα του χρόνου